It’s only when we realise and acknowledge that we are each 100% responsible for our happiness that we start to ‘notice’ the things that we do that creates our unhappiness. Only when we fully accept responsibility for our own happiness will we start to eliminate the habits that sabotage our contentment and joy. They are habits that many of us have learned to justify (a habit in itself!) as we often don’t want to see and accept that they are the cause of our unhappiness. They are also habits that we sometimes want to see as ‘natural’ as they ‘seem’ to form the very fabric of our day-to-day relationships. They are the 7 habits of highly unhappy people.
Judging
Have you noticed when you judge another you lose your inner peace? And inner peace is the primary ingredient of authentic happiness. Not only do we learn to judge but close on the mental heals of our judgements often comes the sentence and the punishment! All together (judgment, sentence and punishment) they make up the package called ‘condemnation’ which is guaranteed happiness killer!
Criticising
When we criticise it means we are attacking and somewhere ‘in there’ is usually anger albeit in a milder form. And when you are angry you cannot be happy. Yes some of us do attempt to justify our attack by calling it ‘constructive criticism’ but if there is any anger present it’s more often revenge or punishment in disguise! Definitely not a happy habit but a common one all the same.
Complaining
It seems to be endemic in some cultures to complain. Complaining signals the presence of upsetness and therefore the absence of happiness. Whereas in ‘giving feedback’ and ‘making a request’ ensures there is no discontentment. Easy theory, but hard to practice, especially if we have been playing that old ‘complaining record’ all our life.
Blaming
Projecting blame onto someone else is not only a happiness killer but usually a strategy to avoid responsibility. It’s driven by the perfect combination of anger and fear and is therefore a painful cry that sounds like, “It’s all your fault”, but which, when decoded, really means, “I have just made my self very unhappy”!
Arguing
Trying to prove we are right, or attempting to make the other as right as us, is usually both a tense and grumpy affair. Neither side is happy in the process, and even if it seems one side has won, any happiness is short lived until the next opportunity to ‘be right’ is craved for and invoked! To argue is to tell the world that we prefer misery to merriment!
Competing
It’s not so easy to see why the habit of competing is an unhappy pastime. Most of us have assimilated the belief that competition is good, fun and even joyful.
But all we have to do is glance at the faces of long distance runners, tennis players and even snooker players and we will see 99% of the game is played in a state of abject suffering. Occasionally, in the middle of the game or the match, someone will let a little joy slip out, but it doesn’t last long. All competition contains fear by definition, which along with anger, are the sworn enemies of happiness.
Controlling
Attempting to make others dance to our tune is always an impossible task. Expecting the world to be and do as we would wish is an expectation too far. Both are demonstrations that we still believe others are responsible for our happiness. It is a belief by which the world runs. If the truth were realise and lived i.e. that we are each responsible for our own happiness, the world would be a very different planet on which to live. One day perhaps!
So there you have it. Only seven of many habits that we activate sometimes several times a day. In so doing we block the light of the sun of happiness from shinning through our life. Each habit is embedded in a culture in which it has become socially acceptable to think and act in such ways. And so it is that we unknowingly collude with each other to sustain our unhappiness. And as we do we gift the 7 habits of highly unhappy people to the next generation
Tuesday, September 14, 2010
Sunday, September 12, 2010
Words are important
There were 4 guys Rahul, Ajay, Manav and Vijay were strolling down the road when they found a small bottle of wine. When they rubbed the bottle, a genie appeared. Thankful that they had released him , the genie said, “Next to you all are 4 swimming pools, I will give each of you a wish. When you run towards the pool and jump, you shout what you want the pool of water to become, and then your wish will come true.”
Rahul ran towards the pool, jumped and shouted “Wine”. The pool immediately changed into a pool of wine. Rahul was ecstatic.
Next came Ajay. He did the same and shouted, “Vodka” and immersed himself into a pool of vodka.
Manav jumped and shouted, “Beer”.
The last of them was Vijay. He was running towards the pool when suddenly he stepped on a banana peel. He slipped towards the pool and shouted,
“Shit!!!!!!!………”
Rahul ran towards the pool, jumped and shouted “Wine”. The pool immediately changed into a pool of wine. Rahul was ecstatic.
Next came Ajay. He did the same and shouted, “Vodka” and immersed himself into a pool of vodka.
Manav jumped and shouted, “Beer”.
The last of them was Vijay. He was running towards the pool when suddenly he stepped on a banana peel. He slipped towards the pool and shouted,
“Shit!!!!!!!………”
Thursday, September 9, 2010
விமர்சிக்கும் உலகம் இது
பட்டினத்தார் எத்தனை பெரிய துறவி? கோடிக்கணக்கான சொத்தை அப்படியே விட்டுவிட்டுக் கோவணத்துடன் வெளியேறிய கடுந்துறவி. சோற்றாசை கூட இல்லாத சந்யாஸி. கையில் ஓடு வைத்திருந்த பத்திரிகிரியாரைத் சொத்து வைத்திருக்கும் குடும்பஸ்தன் என்று கிண்டலடித்த அப்பழுக்கற்ற துறவி. அவரையே உலகம் என்ன பாடுபடுத்தியது தெரியுமா?
நடந்த களைப்பால் வயலில் படுத்திருந்தார் பட்டினத்தார். அறுவடை நடந்திருந்த வயல் அது. குச்சி குச்சியாய்ப் பூமியில் இருந்து கிளம்பி அறுபடாதிருந்த வைக்கோல் அவர் உடம்பில் குத்திக் கொண்டிருந்தது. அதைச் சட்டை செய்யாமல் (சட்டை இல்லாமல்) படுத்துக் கிடந்தார். இருக்கும் போதே இறந்து போன மாதிரி இருந்தார்.
அந்த வழியாகப் போன இரண்டு பெண்கள் வரப்பு வழியாக நடந்து போக முடியாதபடி பட்டினத்தார் வரப்பு மீது தலைவைத்துப் படுத்திருந்தார். ஒரு பெண்மணி, “யாரோ மகானா!” என்று அவரை வணங்கி வரப்பிலிருந்து இறங்கி நடந்தார். மற்றொரு பெண்மணியோ, “ஆமாம்… ஆமாம்… இவரு பெரிய சாமியாராக்கும்… தலையணை வைச்சுத் தூங்கறான் பாரு… ஆசை பிடிச்சவன்” என்று கடுஞ்சொல் வீசினார். அவர்கள் அங்கிருந்து போனதும் எழுந்து உட்கார்ந்த பட்டினத்தார், “ஆஹா… நமக்கு இந்த அறிவு இது நாள் வரை இல்லையே” என்று வருந்தி வரப்பிலிருந்து தலையைக் கீழே வைத்துப் படுத்தார்.
சற்று நேரத்தில் அந்த இரண்டு பெண்களும் அதே வழியாகத் திரும்பி வந்தனர். வரப்பிலிருந்து தலையை இறக்கிக் கீழே வைத்திருந்த பட்டினத்தாரைப் பார்த்து முதல் பெண் பரிதாபப்பட்டு, “பார்த்தாயா… நீ சொன்னதைக் கேட்டு உடனே கீழே இறங்கிப் படுத்துட்டாரூ… இப்பவாவது ஒத்துக்கோ… இவரு மகான்தானே…! என்றார். அந்த பெண்மணியோ, தனக்கே உரித்த பாணியில் “அடி போடி… இவனெல்லாம் ஒரு சாமியாரா? தன்னைப் பத்தி யார் யாரு என்ன என்ன பேசுறாங்கன்னு ஒட்டுக் கேட்கிறான்… அதைப் பத்திக் கவலைப்படறான். இவனெல்லாம் ஒரு சாமியாரா?” என்று ஒரு வெட்டு வெட்டினாள். பட்டினத்தாருக்குத் தலை சுற்றியது.
எப்படி இருந்தாலும் உலகம் நம்மை விமர்சிக்கும். இது பேருண்மை. தரமானவர்களின் தரமான விமர்சனத்தை மதிக்க வேண்டும். விமர்சிக்க வேண்டும் என்கிற வெறியுடன் விமர்சிக்கிறவர்கள் விமர்சனத்தைப் புறக்கணியுங்கள்!!!
நடந்த களைப்பால் வயலில் படுத்திருந்தார் பட்டினத்தார். அறுவடை நடந்திருந்த வயல் அது. குச்சி குச்சியாய்ப் பூமியில் இருந்து கிளம்பி அறுபடாதிருந்த வைக்கோல் அவர் உடம்பில் குத்திக் கொண்டிருந்தது. அதைச் சட்டை செய்யாமல் (சட்டை இல்லாமல்) படுத்துக் கிடந்தார். இருக்கும் போதே இறந்து போன மாதிரி இருந்தார்.
அந்த வழியாகப் போன இரண்டு பெண்கள் வரப்பு வழியாக நடந்து போக முடியாதபடி பட்டினத்தார் வரப்பு மீது தலைவைத்துப் படுத்திருந்தார். ஒரு பெண்மணி, “யாரோ மகானா!” என்று அவரை வணங்கி வரப்பிலிருந்து இறங்கி நடந்தார். மற்றொரு பெண்மணியோ, “ஆமாம்… ஆமாம்… இவரு பெரிய சாமியாராக்கும்… தலையணை வைச்சுத் தூங்கறான் பாரு… ஆசை பிடிச்சவன்” என்று கடுஞ்சொல் வீசினார். அவர்கள் அங்கிருந்து போனதும் எழுந்து உட்கார்ந்த பட்டினத்தார், “ஆஹா… நமக்கு இந்த அறிவு இது நாள் வரை இல்லையே” என்று வருந்தி வரப்பிலிருந்து தலையைக் கீழே வைத்துப் படுத்தார்.
சற்று நேரத்தில் அந்த இரண்டு பெண்களும் அதே வழியாகத் திரும்பி வந்தனர். வரப்பிலிருந்து தலையை இறக்கிக் கீழே வைத்திருந்த பட்டினத்தாரைப் பார்த்து முதல் பெண் பரிதாபப்பட்டு, “பார்த்தாயா… நீ சொன்னதைக் கேட்டு உடனே கீழே இறங்கிப் படுத்துட்டாரூ… இப்பவாவது ஒத்துக்கோ… இவரு மகான்தானே…! என்றார். அந்த பெண்மணியோ, தனக்கே உரித்த பாணியில் “அடி போடி… இவனெல்லாம் ஒரு சாமியாரா? தன்னைப் பத்தி யார் யாரு என்ன என்ன பேசுறாங்கன்னு ஒட்டுக் கேட்கிறான்… அதைப் பத்திக் கவலைப்படறான். இவனெல்லாம் ஒரு சாமியாரா?” என்று ஒரு வெட்டு வெட்டினாள். பட்டினத்தாருக்குத் தலை சுற்றியது.
எப்படி இருந்தாலும் உலகம் நம்மை விமர்சிக்கும். இது பேருண்மை. தரமானவர்களின் தரமான விமர்சனத்தை மதிக்க வேண்டும். விமர்சிக்க வேண்டும் என்கிற வெறியுடன் விமர்சிக்கிறவர்கள் விமர்சனத்தைப் புறக்கணியுங்கள்!!!
Thursday, August 12, 2010
Happy Independence day!!
கோடிகளில் மட்டும் வாழும் ஏழைத் தலைவர்கள்... காசுக்கு வோட்டு போடும் பணக்கார மக்கள்... தன் நாட்டிற்க்கே குழி பறிக்கும் போலி ராஜாக்கள்... விளையாட்டு போட்டிற்கு முன்பே பணத்தில் விளையாடும் வீரர்கள்... - இது போன்ற புனித மனிதர்கள் வாழ இந்நாட்டிற்கு சுதந்திரம் கிடைக்கப் போராடிய அனைத்துத் தியாகிகளுக்கும் 64 வது ஆழ்ந்த சுதந்திரதின அனுதாபங்கள்..
Sethu
Sethu
Monday, August 2, 2010
சொந்த ஊர்!!!!!
வயல்வெளி பார்த்து
வறட்டி தட்டி
ஓணாண் பிடித்து
ஓடையில் குளித்து
எதிர்வீட்டில் விளையாடி
எப்படியோ படித்த நான்
ஏறிவந்தேன் நகரத்துக்கு !
சிறு அறையில் குறுகிப் படுத்து
சில மாதம் போர்தொடுத்து
வாங்கிவிட்ட வேலையோடு
வாழுகிறேன் கணிப்பொறியோடு !
சிறிதாய்த் தூங்கி
கனவு தொலைத்து
காலை உணவு மறந்து
நெரிசலில் சிக்கி
கடமை அழைக்க
காற்றோடு செல்கிறேன்
காசு பார்க்க !
மனசு தொட்டு
வாழும் வாழ்க்கை
மாறிப் போகுமோ ?
மௌசு தொட்டு
வாழும் வாழ்க்கை
பழகிப் போகுமோ ?
வால்பேப்பர் மாற்றியே
வாழ்க்கை
தொலைந்து போகுமோ ?
சொந்த பந்த
உறவுகளெல்லாம்
ஷிப் பைலாய்
சுருங்கிப் போகுமோ?
வாழ்க்கை
தொலைந்து போகுமோ
மொத்தமும்!
புரியாது
புலம்புகிறேன்
நித்தமும்!
தாய் மடியில் தலைவைத்து
நிலவு முகம் நான் ரசித்து
கதைகள் பேசி
கவலைகள் மறந்த காலம்
இனிதான் வருமா ?
இதயம் நனைத்த
இந்த வாழ்வு
இளைய தலைமுறைக்காவது
இனி கிடைக்குமா ?
சொந்த மண்ணில்
சொந்தங்களோடு
சோறு திண்பவன்
யாரடா ?
இருந்தால் அவனே
சொர்க்கம் கண்டவனடா!
வறட்டி தட்டி
ஓணாண் பிடித்து
ஓடையில் குளித்து
எதிர்வீட்டில் விளையாடி
எப்படியோ படித்த நான்
ஏறிவந்தேன் நகரத்துக்கு !
சிறு அறையில் குறுகிப் படுத்து
சில மாதம் போர்தொடுத்து
வாங்கிவிட்ட வேலையோடு
வாழுகிறேன் கணிப்பொறியோடு !
சிறிதாய்த் தூங்கி
கனவு தொலைத்து
காலை உணவு மறந்து
நெரிசலில் சிக்கி
கடமை அழைக்க
காற்றோடு செல்கிறேன்
காசு பார்க்க !
மனசு தொட்டு
வாழும் வாழ்க்கை
மாறிப் போகுமோ ?
மௌசு தொட்டு
வாழும் வாழ்க்கை
பழகிப் போகுமோ ?
வால்பேப்பர் மாற்றியே
வாழ்க்கை
தொலைந்து போகுமோ ?
சொந்த பந்த
உறவுகளெல்லாம்
ஷிப் பைலாய்
சுருங்கிப் போகுமோ?
வாழ்க்கை
தொலைந்து போகுமோ
மொத்தமும்!
புரியாது
புலம்புகிறேன்
நித்தமும்!
தாய் மடியில் தலைவைத்து
நிலவு முகம் நான் ரசித்து
கதைகள் பேசி
கவலைகள் மறந்த காலம்
இனிதான் வருமா ?
இதயம் நனைத்த
இந்த வாழ்வு
இளைய தலைமுறைக்காவது
இனி கிடைக்குமா ?
சொந்த மண்ணில்
சொந்தங்களோடு
சோறு திண்பவன்
யாரடா ?
இருந்தால் அவனே
சொர்க்கம் கண்டவனடா!
Monday, July 19, 2010
A great wish!!
தேடிச் சோறுநிதந் தின்று - பல
சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி - மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று - பிறர்
வாடப் பலசெயல்கள் செய்து - நரை
கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி - கொடுங்
கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும் - பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே - நான்
வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ?
நின்னைச் சிலவரங்கள் கேட்பேன் - அவை
நேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் - என்றன்
முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் - இன்னும்
மூளா தழிந்திடுதல் வேண்டும் - இனி
என்னைப் புதியவுயி ராக்கி - எனக்
கேதுங் கவலையறச் செய்து - மதி
தன்னை மிகத்தெளிவு செய்து - என்றும்
சந்தோஷங் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்.
- பாரதியார்
சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி - மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று - பிறர்
வாடப் பலசெயல்கள் செய்து - நரை
கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி - கொடுங்
கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும் - பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே - நான்
வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ?
நின்னைச் சிலவரங்கள் கேட்பேன் - அவை
நேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் - என்றன்
முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் - இன்னும்
மூளா தழிந்திடுதல் வேண்டும் - இனி
என்னைப் புதியவுயி ராக்கி - எனக்
கேதுங் கவலையறச் செய்து - மதி
தன்னை மிகத்தெளிவு செய்து - என்றும்
சந்தோஷங் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்.
- பாரதியார்
Wednesday, April 21, 2010
"We were being slowly killed by our own people"-- the destruction of the CRPF's 'A' company in Dantewada
An exclusive account of the final moments of the CRPF’s A and G companies which were wiped out by Maoists in Dantewada on April 6, 2010. Based on detailed interviews of three of the seven survivors currently in a hospital in Raipur.
Dawn had just begun breaking over the cool dry jungle
of Dantewada when the column of 81 CRPF men along
with one local head constable was walking in a single file over a hillock and towards a one hectare fallow field, lined with bunds and trees. The troopers were wearing camouflage
fatigues and, strangely,white sneakers bought in Raipur because the regular CRPF issue boots were unfit for long marches. The men had established a base camp three km away from Chintalnar village and had begun ‘area domination’ patrols
in the Mukrana forest. They had two night halts where they cooked a dal and rice khichdi for themselves.
It was their second day in the Maoist stronghold but the enemy
was elusive. The villagers that they came across didn’t tell them anything useful. It didn’t matter even if they did. The troopers did not understand the Gondi dialect spoken by the tribals; they left that to their local liaison, Head Constable Sushil Kumar Deepak. Ramesh Kumar Singh, part of the column’s Quick
Reaction Team (QRT) comprising of 12 men, cradled his INSASrifle and pulled out his mobile phone. There
was no signal so he was using it as a clock. It was 5.50 a.m. They had been marching for nearly three hours. For some reason the QRT,supposed to be at the head of the column acting as scouts, had fallen behind. “I’m going to the front to get our orders,” Assistant Commandant B.L. Meena said and walked ahead to the head of the column where the leader,
Deputy Commandant Satyawan Singh, was. Meena had gone just 20 metres when the first pft pft pft bursts of fire came directly from the front. “Take positions, take posi-
tions,” Satyawan Singh’s voice rang out. The company broke up and split into small groups and fanned out to left and right, rifles pointing towards their assailants.
“It’s a hit-and-run. They will go away. It happened like this in
Kashmir,” thought Biplab Malakar,a lanky first division fast bowler from Barrackpore in West Bengal, as he took position behind a 2-ft high bund around the field. Five years ago,militants in Jammu and Kashmir had shot and killed his friend, another constable, Pradeep Sikdar. It occurred to Biplab that the Naxals were using INSAS rifles—the very rifles the CRPF troopers were using to desperately defend themselves—to
shoot at him. Biplab had a deeper as- sociation—he used to make these weapons during a two-month long
summer job at the Rifle Factory in Ishapore a decade ago.
Soon the fire began from the flanks, and seemingly from above.
The black uniform-clad Maoists were firing from behind the dark- ened silhouettes of the trees. Bullets rang over their heads with a crack as they broke the sound barrier. Biplab was huddled near the bund with a fellow policemen H.K. Malik when a grenade flew in and exploded, blowing Malik’s leg away. Five bullets hit Biplab on the back and blood
poured out soaking his battle fatigues. He passed out.
Arvind Kumar, meanwhile, went down on the ground, fired
his AK-47 and crawled—the standard drill to evade bullets. But
the ground offered no cover. The men were being scythed down
in groups as they lay prone. It soon became clear why. “Ped se fire aa rahi hain(they are firing from the trees),” Havaldar Major Ram Kumar Meena screamed as two Maoist light machine guns began thumping deadly fire from atop trees over 100 metres away.
Explosions from IEDs rent the air and smoke wafted across the field. Arvind’s AK-47 ran out of ammunition.
“Take my magazines. I can’t fire,” a dying Sub-Inspector B.K. Sharma offered him two AK-47 magazines. As the battle raged, the Maoists were shouting tactical instructions to each other. “Deepak, idhar se ghero, (surround them from here).” It was a sight that was both terrifying and surreal. There were hundreds of tribal villagers around the field. They were screaming in Gondi, waving sticks and spears. It was like a royal shikaar which had converged onto a single killing field. It seemed like over a thousand people were firing though the Maoists claim they were only 300. “If I’m going to die, I’m going to try and take as many of them,” Arvind thought as he and a few others began blasting away at the trees. He saw at least one of the Maoists falling off.
Then the firing came in from a small hillock towards the rear of the company. Arvind had attracted the deadly attention of
their ambushers. A second grenade was flung towards him and it exploded near him. Three bullets hit him on the back. He
collapsed on his rifle. It was like the Maoists anticipated how the CRPF would react when ambushed. The field had
turned into a killing box ringed with automatic weapons. It was a Roman colosseum. There was no retreat for these dying gladiators. In the firefight, which lasted for over three hours, the CRPF men were clinically finished off. And all that happened right in front of their own ‘countrymen’. The last thing the survivors remember is seeing sari-clad tribal women moving in
and stripping the bodies of their fallen comrades of their weapons. Only seven men survived to tell this tale, one that would haunt them for the rest of their lives.
--Sandeep Unnithan (India Today, April 26, 2010)
Dawn had just begun breaking over the cool dry jungle
of Dantewada when the column of 81 CRPF men along
with one local head constable was walking in a single file over a hillock and towards a one hectare fallow field, lined with bunds and trees. The troopers were wearing camouflage
fatigues and, strangely,white sneakers bought in Raipur because the regular CRPF issue boots were unfit for long marches. The men had established a base camp three km away from Chintalnar village and had begun ‘area domination’ patrols
in the Mukrana forest. They had two night halts where they cooked a dal and rice khichdi for themselves.
It was their second day in the Maoist stronghold but the enemy
was elusive. The villagers that they came across didn’t tell them anything useful. It didn’t matter even if they did. The troopers did not understand the Gondi dialect spoken by the tribals; they left that to their local liaison, Head Constable Sushil Kumar Deepak. Ramesh Kumar Singh, part of the column’s Quick
Reaction Team (QRT) comprising of 12 men, cradled his INSASrifle and pulled out his mobile phone. There
was no signal so he was using it as a clock. It was 5.50 a.m. They had been marching for nearly three hours. For some reason the QRT,supposed to be at the head of the column acting as scouts, had fallen behind. “I’m going to the front to get our orders,” Assistant Commandant B.L. Meena said and walked ahead to the head of the column where the leader,
Deputy Commandant Satyawan Singh, was. Meena had gone just 20 metres when the first pft pft pft bursts of fire came directly from the front. “Take positions, take posi-
tions,” Satyawan Singh’s voice rang out. The company broke up and split into small groups and fanned out to left and right, rifles pointing towards their assailants.
“It’s a hit-and-run. They will go away. It happened like this in
Kashmir,” thought Biplab Malakar,a lanky first division fast bowler from Barrackpore in West Bengal, as he took position behind a 2-ft high bund around the field. Five years ago,militants in Jammu and Kashmir had shot and killed his friend, another constable, Pradeep Sikdar. It occurred to Biplab that the Naxals were using INSAS rifles—the very rifles the CRPF troopers were using to desperately defend themselves—to
shoot at him. Biplab had a deeper as- sociation—he used to make these weapons during a two-month long
summer job at the Rifle Factory in Ishapore a decade ago.
Soon the fire began from the flanks, and seemingly from above.
The black uniform-clad Maoists were firing from behind the dark- ened silhouettes of the trees. Bullets rang over their heads with a crack as they broke the sound barrier. Biplab was huddled near the bund with a fellow policemen H.K. Malik when a grenade flew in and exploded, blowing Malik’s leg away. Five bullets hit Biplab on the back and blood
poured out soaking his battle fatigues. He passed out.
Arvind Kumar, meanwhile, went down on the ground, fired
his AK-47 and crawled—the standard drill to evade bullets. But
the ground offered no cover. The men were being scythed down
in groups as they lay prone. It soon became clear why. “Ped se fire aa rahi hain(they are firing from the trees),” Havaldar Major Ram Kumar Meena screamed as two Maoist light machine guns began thumping deadly fire from atop trees over 100 metres away.
Explosions from IEDs rent the air and smoke wafted across the field. Arvind’s AK-47 ran out of ammunition.
“Take my magazines. I can’t fire,” a dying Sub-Inspector B.K. Sharma offered him two AK-47 magazines. As the battle raged, the Maoists were shouting tactical instructions to each other. “Deepak, idhar se ghero, (surround them from here).” It was a sight that was both terrifying and surreal. There were hundreds of tribal villagers around the field. They were screaming in Gondi, waving sticks and spears. It was like a royal shikaar which had converged onto a single killing field. It seemed like over a thousand people were firing though the Maoists claim they were only 300. “If I’m going to die, I’m going to try and take as many of them,” Arvind thought as he and a few others began blasting away at the trees. He saw at least one of the Maoists falling off.
Then the firing came in from a small hillock towards the rear of the company. Arvind had attracted the deadly attention of
their ambushers. A second grenade was flung towards him and it exploded near him. Three bullets hit him on the back. He
collapsed on his rifle. It was like the Maoists anticipated how the CRPF would react when ambushed. The field had
turned into a killing box ringed with automatic weapons. It was a Roman colosseum. There was no retreat for these dying gladiators. In the firefight, which lasted for over three hours, the CRPF men were clinically finished off. And all that happened right in front of their own ‘countrymen’. The last thing the survivors remember is seeing sari-clad tribal women moving in
and stripping the bodies of their fallen comrades of their weapons. Only seven men survived to tell this tale, one that would haunt them for the rest of their lives.
--Sandeep Unnithan (India Today, April 26, 2010)
Subscribe to:
Posts (Atom)
